مردم بلوچ یکی ازاقوام ایرانی ساکن در پاکستان ایران و افغانستان هستند. مردم بلوچ به زبان بلوچی سخن می‌گویند، که یکی از زبان‌های شاخه شمال غربی زبان های ایزانی است. بیشتر مردم بلوچ، اهل سنت هستند.

پیشینه

نخستین ظهور بلوچان در آثار تاریخی در کتاب حدودالعالم(۹۸۲م/۳۷۲ق) و نیز در مقدسی (حدود ۹۸۵/م/۳۷۵ق) با نام بلوص است. در شاهنامه ذکر مسکن این قوم در حدود شمال خراسان امروزی آمده‌است. در کتابهای جغرافیائی از این قوم (همراه با طایفه کوچ یا قفص) در حدود کرمان یاد می‌شود. پس از آن بر اثر عوامل تاریخی این قوم به کناره‌های دریای عمان(مکران) رسیده و در همانجا اقامت کردند.

سرزمین

سرزمین مردم بلوچ، معروف به بلوچستان است که میان کشورهای پاکستان، ایران و افغانستان تقسیم شده‌است. بیشتر مردم بلوچ در ایالت بلوچستان پاکستان، استان سیستان و بلوچستان ایران، و استان‌های قندهار و نیمروز افغانستان زندگی می‌کنند. گروهی از بلوچان ایران نیز در کرمان، خراسان، هرمزگان، لارستان و سیستان زندگی می‌کنند. همچنین بلوچها در کشورهای عربی (به ویژه عمان و امارات) و جنوب غربی پنجاب در اروپا (سوئدو...) آمریکا سکونت دارند. بعضی مهاجران بلوچ ، به گرگان و حتی ترکمنستان هم رفته‌اند و در آن نواحی ساکن شده‌اند.

در یک دوره از تاریخ حکومت بلوچستان در دست سه گروه بود:

• سراوان، زاهدان  و خاش در دست کردهای سرحد بوده  است.
• حکومت ایزانشهر، نیکشهر بمپورلاشاردر دست قوم بارکزهی و شیرانی، لاشار بود حکومت بخش جنوبی بلوچستان در دست خوانین سرباز بود که شامل قبیله‌های ملازهی و بزرگزاده توده است.
• طایفه‌های بلوچ

بلوچستان همواره به دو قسمت سرحد ومکران تقسیم می‌شود که مکران بخش اعظم آن را در بر دارد . مکران شامل شهرهای : ایرانشهر سراوان سرباز نیکشهر وچابهار را شامل می‌شود سرحد : شامل شهر خاش و زاهدان و شهر خاش مرکز طوایف استان می‌باشد . بلوچ به چندین طایفه تقسیم می‌شوند. ضمنا" هر یک از طوایف فوق الذکر دارای چندین تیره می‌باشند . (نکته : بزرگترین طوایف استان طایفه : بلوچ‌زهی-ریگی -شهنوازی- شه بخش و نارویی می‌باشند که به نسبت طوایف دیگر جمعیت بیشتری را شامل می‌شوند و خود دارای شماری تیره بزرگ در خود می‌باشند .)